بعد از رحلت حضرت رسول‌اکرم (ص)

مدینـه مـرده و اهـل‌مدینـه مـرده‌تـرند
چگونه مرده که از مرگ خویش بی‌خبرند
ز جـاده مـدنیت بــرون شـدنــد همـه   
بر آن سرند که تـا سـر بـه کام فتنه برند          
              اسیر کفر و ضلالت شدند این امت
              ز نـور وارد ظلـمت شدند این امت


مدینه متحدالرای و شیر حـق، تنهاست
یگانه دوست عالم، اسیر دشمن‌هـاست
چـه روی داده مـگــر امـت محمّـد را
که بودشان همه در وادی نبودن‌هاست  
             گمان نبود که خیل غدیریان کوشند
               غـدیر را به بهـای سقیفـه بفروشند

هنوز خون مدینه به جوش می‌آید
هنوز غیـرت حق در خروش می‌آید
هنـوز از در و دیـوار مسجـد نبوی
صدای خطبۀ زهرا به گوش می‌آید               
               درون سینه، نفس را شرارِ آه کنید
               به شقشقیۀ مـولا علی، نگاه کنید

هنوز خشک نگردیده آبِ غسل رسول
که دیو توطئه در کار فتنه شد مشغول
کشیـده نقشـۀ غصب خـلافت علوی
فشـانـده‌ آتش بیداد، بر سرای بتـول              
        برای غصب خلافت، چه فتنه‌ها کردند   
        قسم به ذات خدا، جنگ با خدا کردند

مگر نـه نفـسِ نفیس پیمبـر است علی   
مگر نـه شخص نبـی را برادر است علی   
مگر نه فاتح بدر است و خیبر است علی   
مگر نـه شـوهـر زهرای اطهر است علی              
           به حیرتم که چگونه غدیر را دیدند؟
           حرم گذاشتـه، دور سقیفـه گردیدند  

علی که خواند به امت، رسولِ حق، پدرش
شهیـد اولِ او گشـت همســر و پـدرش
قسـم بـه حـق علی، گـر نبـود صبـر علی
خبــر نبــود ز اســـلام و از پیــامبـرش                 
        چگونه مـا بـه طواف سقیفــه رو آریم
        برو سقیفه! بدان سو، که ما علی داریم

چـه زود عهـد خـدا و رسول رفت ز یاد   
چه زود خرمن دینِ صحابه رفت به باد   
دو مـاه و نیـم هنـوز از غـدیر نگذشته   
اسـاس فتنه، درون سقیفه شـد بنیـاد             
      چگونه دست ز آیین و دین خود شستند
      علی کـه دست خدا بود، دست او بستند

پس از سقیفه لگدکـوب گشت دینِ خدا
پس از سقیفه چه سرها ز تن شدند جدا
شکست پهلوی زهـرا، شکافت فـرق علی
بـه نیـزه رفـت سـرِ پــاکِ سیـدالشهـدا               
        ز دست فتنه‌گران، خون به قلب یاران شد
        جنــازۀ حسـن از کیـنه، تیــربــاران شد

سقیفه سنگـرِ خصـمِ خـدای قهار است
سقیفه قاتل مقداد و حجر و عمـار است
سقیفه شعله شد و سوخت بیت مولا را
سقیفه مرکزِ بیداد و ظلم و پیکـار است
           هزار فتنـۀ ناگفته، ننگِ دامن اوست   
           گناه دائم اهل زمین، به گردن اوست

هـزار شکـر که مـا پیـروِ امیر شدیم
زدیم سنگ به روباه و یارِ شیر شدیم
به راهیـان سقیفه، ز مـا پیـام دهید
که ما ز غـار حـرا، راهی غدیر شدیم              
           چنان کـه هست رسول خدا، پیمبر ما
          علی است بعـد محمّد، امام و رهبر ما

کسی که نعمت حق شد به او تمام، علی است
کسی کـه یافت به دوش نبی مقام، علی است
هــزار غـــاصب اگــر حـق او بـه ظلـم برند
امـام شیعــۀ اثنــاعشــر امـــام علـی است            
                         سـزد کـه خلق بگردند دور قنبر او
                         زبانِ میثمیِ «میثم» است یاور او

      
بهار امامت 4 – غلامرضا سازگار

تاریخ ارسال : دوشنبه 24 بهمن 1390
آخرین بازدید : یکشنبه 1 اردیبهشت 1398
تعداد بازدید کننده : 1820
دفعات مشاهده : 1886
» ارسال نظرات
متن پیام : *
نام :
تصویر امنیتی :
 
 
 

دعای تحویل سال نو / اجرا: مسعود کهریزی

ویژه برنامه فرا رسیدن بهار طبیعت وعید نوروز

مدح امیر مومنان حضرت امام علی(علیه السلام)

قال الرضا علیه السلام

هر مؤمنی در مدح ما شعری بگوید خداوند متعال [برای او] در بهشت شهری هفت برابر وسیع‌تر از دنیا بسازد و در آن شهر هر فرشته‌ای و هر پیامبر مرسلی به دیدار او روند.

(اختیارمعرفة‌الرجال: 401)

مسئله روز

مسئله : اگر برای مسح، رطوبتی در کف دست نمانده باشد نمی‌تواند دست را با آب خارج، تر کند، بلکه (آقای سیستانی:... باید از ریش خود رطوبت بگیرد و با آن مسح نماید و گرفتن رطوبت از غیر ریش و مسح نمودن با آن محل اشکال است.) باید از اعضای دیگر وضو رطوبت بگیرد و با آن مسح نماید.

(آقای بهجت:... بنابر احتیاط باید اول از تری موی ریش و ابرو کمک بگیرد و اگر در آنها تری نبود از دست‌ها رطوبت می‌گیرد.)

آیت‌الله مکارم: اگر رطوبت کف دست خشک شود می‌تواند از اعضای دیگر وضو رطوبت بگیرد با آن مسح کند، ولی از آب خارج جایز نیست و اگر فقط به اندازۀ مسح سر رطوبت دارد سر را با همان رطوبت مسح کند برای مسح پاها از اعضای دیگر، رطوبت بگیرد.

 (توضیح‌المسائل‌مراجع،مسأله 257)

اینستاگرام

پنل کاربری

کلیه حقوق مادی و معنوی مطالب متعلق به موسسه هنر و ادبیات هلال می باشد
طراحی و برنامه نویسی گروه فاواتک