دل ما زائر توست

کوثر اشک من از ساغر و پیمانه، توست
دل آتــش‌زده‌ام، شمع عزاخانه تـوست
جگـر سـوخته، خاکستر پروانه تـوست
شعله‌هــای دلـم از آه غـریبانه تـوست
                              ای تـراب قــدم زائـــر کویت گُل من
                              وی خراسان تو تا صبح قیامت دل من

درد جان را تو طبیبی تو طبیبی تو طبیب
بــزم دل را تو حبیبی تو حبیبی تو حبیب
بی تـــولّای تو دل را نه قرار و نه شکیب
تــو غــریب الغربایی و همه خلق، غریب
                     نه خراسان که سماوات و زمین حائر توست
                     دور و نزدیـک نـدارد، دل مـا زائــر توست

ای قبـــول غـم تــو گــریـه ناقـابل ما
آتـش عشـق تـو در روز جـزا حاصل ما
مـایـه از خـاک خـراسان تو دارد گل ما
ما نبودیم که می‌سوخت به یادت دل ما
                        سال‌ها آتش غـم شمع صفت آبت کرد
                        زهر در سینه شراری شد و بی تابت کرد

تو به خلقت پدری و تو به زهرا پسری
مثـل جـد و پـدرت از همه مظلوم‌تری
تـــو جگـر پــاره پیغمبر و پاره جگری
بلکه بی‌تـاب‌تر از بسمل بی‌بال و پری
                          میـزبان تـو شـد ای جان جهان قاتل تو
                         کس ندانست ندانست چه شد با دل تو

تـــو کـه ســر تــا بـه قدم آینه توحیدی
به چه تقصیر چو بسمل به زمین غلطیدی
مــرگ را دور سرت لحظه به لحظه دیدی
همچنـان مـــار گزیده به خودت پیچیدی
                          که گمان داشت که با آن غم پیوسته تو
                         قتلگــاه تـو شـود حجـره در بستـه تو؟

«بابی انت و امی» کـه چـه آمد به ســرت
داغ معصـومه مظلـومه به جـان زد شررت
تــو زدی بــال و پـر و کــرد تماشا پسرت
بس که بر شمس رُخت ریخت ستاره قمرت
                         شــرر آه بـــر آمــــد ز نهــادت مــولا
                         صورتت شسته شد از اشک جوادت مولا

طایـر روح غــــریبانه پـــرید از بدنت
قاتلت اشک فشان بود به تشییع تنت
خبـر از غربت تن داشت فقط پیرهنت
کـرد با خون جگر دست جوادت کفنت
                         چوب تـابوت تـو بر شـانه جان همه بود
                         جای معصومه تو اشک فشان فاطمه بود

بانوان چشم ز مهریـه خود پوشیدند
دور تـابوت تو پروانه صفت گردیدند
اشک‌ها بـود که بـر غربت تو باریدند
لاله از خون جگر بر سر راهت چیدند
                                مردها مثل زنان شیونشان برپا بود
                                دور تابوت تـو ذکر همه یا زهرا بود

ای خدا سوختم از گریه، دل از کف دادم
کــاش می‌سوخت فلـک از شرر فریادم
کــاش مـی‌داد غم شــام بـلا بـر بادم
یـاد خـاکستر و سنگ لب بـام افتـادم
                        پـای تابوت رضا چنـگ و نی و دف نزدند
                        همه سیلی زده بر صورت خود، کف نزدند

دور تـابوت تو بـر چهره اگر چنگ زدند
لیـک پـای سر جد تو همه چنگ زدند
دور تابوت تــو نــاله ز دل تنـگ زدند
دور زینب همه از چار طرف سنگ زدند
                             تــا شـرار از جگـر و ناله ز دل برخیزد
                            اشک «میثم» به تو و جد غریبت ریزد

دو دریا اشک 2 - غلامرضا سازگار

تاریخ ارسال : یکشنبه 29 آذر 1388
آخرین بازدید : سه شنبه 14 مرداد 1399
تعداد بازدید کننده : 2635
دفعات مشاهده : 2701
» ارسال نظرات
متن پیام : *
نام :
تصویر امنیتی :
 
 
 

سرود ولادت حضرت امام هادی (علیه السلام)

سرود عید سعید غدیر

علی بن ابیطالب علیهماالسلام

عید غدیر، عیدالله الاکبر

قال الهادی علیه السلام

فروتنی آن است که با مردم چنان باشی که دوست داری با تو چنان باشند.

(المحجة البیضاء، جلد 5، صفحۀ 225)
مسئله روز

مسئله : اگر برای مسح، رطوبتی در کف دست نمانده باشد نمی‌تواند دست را با آب خارج، تر کند، بلکه (آقای سیستانی:... باید از ریش خود رطوبت بگیرد و با آن مسح نماید و گرفتن رطوبت از غیر ریش و مسح نمودن با آن محل اشکال است.) باید از اعضای دیگر وضو رطوبت بگیرد و با آن مسح نماید.

(آقای بهجت:... بنابر احتیاط باید اول از تری موی ریش و ابرو کمک بگیرد و اگر در آنها تری نبود از دست‌ها رطوبت می‌گیرد.)

آیت‌الله مکارم: اگر رطوبت کف دست خشک شود می‌تواند از اعضای دیگر وضو رطوبت بگیرد با آن مسح کند، ولی از آب خارج جایز نیست و اگر فقط به اندازۀ مسح سر رطوبت دارد سر را با همان رطوبت مسح کند برای مسح پاها از اعضای دیگر، رطوبت بگیرد.

 (توضیح‌المسائل‌مراجع،مسأله 257)

اینستاگرام

پنل کاربری

کلیه حقوق مادی و معنوی مطالب متعلق به موسسه هنر و ادبیات هلال می باشد
طراحی و برنامه نویسی گروه فاواتک