دل ما زائر توست

کوثر اشک من از ساغر و پیمانه، توست
دل آتــش‌زده‌ام، شمــع عزاخانه تـوست
جگــر ســوخته، خـاکستر پروانه تـوست
شعله‌هــای دلـــم از آه غـریبـانه تـوست
                              ای تـــراب قــــدم زائـــر کویت گُل من
                              وی خراسان تو تا صبح قیامت دل من

درد جان را تو طبیبی تو طبیبی تو طبیب
بــزم دل را تو حبیبی تو حبیبی تو حبیب
بی تـــولّای تو دل را نه قرار و نه شکیب
تــو غــریب الغربایی و همه خلق، غریب
                     نه خراسان که سماوات و زمین حائر توست
                     دور و نــــزدیـک نـــدارد، دل مــا زائــر توست

ای قبــــول غــــم تــــو گــریـه ناقـابل ما
آتــش عشــق تــو در روز جـزا حاصل ما
مــایـه از خــاک خــراسان تو دارد گل ما
ما نبودیم که می‌سوخت به یادت دل ما
                        ســال‌ها آتـش غـم شمع صفت آبت کـرد
                        زهر در سینه شراری شد و بی تابت کرد

تو به خلقت پدری و تو به زهرا پسری
مثـل جـد و پـــدرت از همه مظلوم‌تری
تــــو جگــــر پــاره پیغمبر و پاره جگری
بلکه بی‌تاب‌تر از بسمل بی‌بال و پری
                          میـــزبان تـو شـد ای جان جهان قاتل تو
                         کس ندانست ندانست چه شد با دل تو

تـــو کــــه ســــر تــا بـه قدم آینه توحیدی
به چه تقصیر چو بسمل به زمین غلطیدی
مـــرگ را دور سرت لحظه به لحظه دیدی
همچنــــان مـــار گزیده به خودت پیچیدی
                          که گمان داشت که با آن غم پیوسته تو
                         قتلگــاه تـــو شــــود حجـره در بستـه تو؟

«بابی انت و امی» که چـه آمد بــه ســرت
داغ معصــومه مظلـومه بـــه جـان زد شررت
تــــو زدی بـــــال و پـر و کــرد تماشا پسرت
بس که بر شمس رُخت ریخت ستاره قمرت
                         شــــــرر آه بــــــر آمــــد ز نهــــادت مــولا
                         صورتت شسته شد از اشک جوادت مولا

طایـــر روح غــــریبانه پـــــــرید از بدنت
قاتلت اشک فشان بود به تشییع تنت
خبــر از غـربت تن داشت فقط پیرهنت
کــرد با خون جگر دست جوادت کفنت
                         چـــوب تابـوت تـو بـر شـانه جان همه بود
                         جای معصومه تو اشک فشان فاطمه بود

بانـوان چشم ز مهریـه خود پوشیدند
دور تــابوت تــو پـروانه صفت گردیدند
اشـک‌ها بـود که بـر غربت تو باریدند
لاله از خون جگر بر سر راهت چیدند
                                مردها مثل زنان شیونشان برپا بود
                                دور تـابوت تــو ذکر همه یا زهرا بود

ای خدا سوختم از گریه، دل از کف دادم
کـــاش می‌سـوخت فلـک از شرر فریادم
کــــاش مـی‌داد غــم شــام بـلا بـر بادم
یـــاد خــــاکستر و سنگ لب بـام افتـادم
                        پــای تــابوت رضـا چنـگ و نی و دف نزدند
                        همه سیلی زده بر صورت خود، کف نزدند

دور تــابوت تـو بـر چهره اگر چنگ زدند
لیـک پــای سر جد تو همه چنگ زدند
دور تــابوت تـــو نــــاله ز دل تنـگ زدند
دور زینب همه از چار طرف سنگ زدند
                             تــا شــرار از جگـر و ناله ز دل برخیزد
                            اشک «میثم» به تو و جد غریبت ریزد

دو دریا اشک2 - غلامرضا سازگار

تاریخ ارسال : یکشنبه 29 آذر 1388
آخرین بازدید : یکشنبه 27 آبان 1397
تعداد بازدید کننده : 1840
دفعات مشاهده : 1888
» ارسال نظرات
متن پیام : *
نام :
تصویر امنیتی :
 
 
 

آلبوم صوتی 12؛ عرض ارادت شاعران به حضرت امام زمان(عجل الله تعالی فرجه الشریف)

آلبوم شیرین یاد/ویژه ولادت پیامبر اکرم(صلی الله علیه و آله و سلم)

قال رسول الله صلی الله علیه وآله

گناه‌کارترین فرد در عرفات کسی است که از آن جا بازگردد در حالی که گمان می‌برد آمرزیده نخواهد شد.

(بحارالانوار:جلد 99،صفحه 248)

مسئله روز

مسئله : اگر برای مسح، رطوبتی در کف دست نمانده باشد نمی‌تواند دست را با آب خارج، تر کند، بلکه (آقای سیستانی:... باید از ریش خود رطوبت بگیرد و با آن مسح نماید و گرفتن رطوبت از غیر ریش و مسح نمودن با آن محل اشکال است.) باید از اعضای دیگر وضو رطوبت بگیرد و با آن مسح نماید.

(آقای بهجت:... بنابر احتیاط باید اول از تری موی ریش و ابرو کمک بگیرد و اگر در آنها تری نبود از دست‌ها رطوبت می‌گیرد.)

آیت‌الله مکارم: اگر رطوبت کف دست خشک شود می‌تواند از اعضای دیگر وضو رطوبت بگیرد با آن مسح کند، ولی از آب خارج جایز نیست و اگر فقط به اندازۀ مسح سر رطوبت دارد سر را با همان رطوبت مسح کند برای مسح پاها از اعضای دیگر، رطوبت بگیرد.

 (توضیح‌المسائل‌مراجع،مسأله 257)

اینستاگرام

پنل کاربری

کلیه حقوق مادی و معنوی مطالب متعلق به موسسه هنر و ادبیات هلال می باشد
طراحی و برنامه نویسی گروه فاواتک