در مدح حضرت زهرا سلام الله علیها

کیستـی تـو؟ صـدف گوهر مکنون خدایی
دختــر احمـدی و مــادر مصبـاح هدایی
نه همیـن امّ ابیهـــایی و نــامـوس الهی
همسـر حیــدری و مــادر کــل شهـدایی
بشری و همـه جا کـار خدایی ز تـو دیدم
چه بگویم؟ کمکم کن که نگویم تـو خدایی
به سخن ریخته از درج دهان گوهر وحیت
بـه نگـه زنـگ ز آیینــۀ دل هـــا بزدایی
                در تماشـای رخـت حُسن خدا دید محمد
                دست تو دست خدا بود که بوسید محمد

لالـۀ گلبـن وحی استـی و دل، بــاغ و بهارت
گشته در ارض و سما، هـر ملـکی مرغ هَزارت
شـده گـم در حرم گمشــده ات شهــر مدینه
نه مدینـه، کـه همـه عالم هستی ست مزارت
عرش و فرشند و سمـاوات همه سفره احسان
خلق مهمان سر این سفره، به هر لیل و نهارت
گل لبخنـد کنـد هـدیه ز هر شعلـه به اهلش
گر بـــه دوزخ فتد ای مادر سـادات! گـذارت
                بـاغ خلد آبــرو از خـاک سـر کوی تو دارد
                نه تو را بوی جنان است، جنان بوی تو دارد

خانـه کـوچــک خشت و گل تــو کعبه آدم
حـجـره ات قبـلــه ارواح رســولان مـکــرّم
چادر خاکی تـــو خــوب تــر از پــرده کعبه
دامـن عصمت تــو پاک تر از پاکـی مــریـم
اولین شخص همه عالم خلقـت به حضـورت
خیزد از جای و به تعظیم کند قامت خود خم
به ملائک، بـه نبیّین، بـه رسولان، بـه محمد
به همه دوستی ات واجب، حتی به علی هم
                 تویی آن روح که در بین دو پهلوی رسولی
                 تو بتولی، تو بتولی، تــو بتولی، تـو بتولی

در نـمــازت چــو ز لــب نــالـــه العـفــو بـر آید
این عجـب نیـست کـه محـراب بـه فــریـاد درآید
گـهـی از ذوق شـود زنــده گـــه از شــوق بمیــرد
بــه تمــاشــای نمـــاز تـو چــو مــرغ سحـر آید
مــادر دهـــر نــزایـد چــو تــو ای دختــر احمـد
مگــــر آن روز کــــه میـــلاد رســـولـی دگـر آید
که شنیده است و که دیده است که یک دخت پیمبر
کفــو حیـــدر شــود و مــــــادر پیغـامبــر آیـد
             آری آری سخــن امّ ابیــهـــاست گــواهــم
             همچو آیینه به این طرفه حدیث است، نگاهم

حُسن پـوشیده ات از چشـم خـــدا دل برباید
پلک چشمـت بـه محمـد در رحمـت بگشـاید
گــریه ات غـرق کند در یَم رحمت دو جهـان را
خنـده ات زنــگ مـلال از دل حیــدر بــزداید
بـه خـداونـد تعـالی، بــه محمـد، که علـی را
«بخت باز آید از آن در که یکی چون تو در آید»
گو شـود وصـف تـو بر حضـرت جبریل محـوّل
چه بگوید؟ چـه بخواند؟ چه بیارد؟ چه سراید؟
                 گر چه یـک عمر فشاندم گهر مدح به پایت
                 چه بگویم که پدر گفت: "پـدر باد فدایت!"

نـور از روز ازل خـلق شــد از جلـــوه رویـت
حور پیوستـه بـرد سجده به خـاک سر کویت
همه اعضات بود آیه، تو خـود مصحف نوری
غرق در بوسه احمد شده دست و سر و رویت
پـدرت احمـد و شـویت علی و مـام خدیجه
همــه عـالم به فـدای تو و اُم و اَب و شویت
عجبـی نیست خـداونـد بـه فـردای قیـامت
کـه ببخشد همه را بـر سـر یـک تـار ز مویت
                     ملک و جنّ و بشر وصف تو گفتن نتواند
                     هیـچ کس غیر خدا قـدر شب قدر نداند

ای رخـت کــوکـب تــابنـده اقبـال محمد
رکــن تــوحیدی و بـال علی و بـال محمد
خانـه ات غــار حــرا بعثتت اسلام دوبـاره
خطبه ات نیــــز غــدیـر دگــر آل محمـد
چارده قرن زمان می گذرد، تـا صـف محشر
بـا تجـلّای تـو هـر سـال بـود، سال محمد
از تـو جـاری است به دریای زمان نور نبوت
در تــو پیـداست همه عزت و اجلال محمد
                   تو خداونـد کلامی ز خـداوند، سـلامت
                   که خروشیدی و گردید علی محو کلامت

بی قیــام تـــو قیــامـت نشـود روز قیـامت
افتـد آن روز بـه خـاکت ملـک عفـو و کرامت
تـو بـه فـرمـان خـدا می کنـی آن روز خدایی
تــو همـانند امـــامـت، کنـی آن روز امامت
ملــک العـرش کنـد دیدۀ خود فرش قدم ها
جبــرئیلت پـی تعظیـم بــر افـراشته قـامت
طـاعت خلق نبـاشـد اگــر از پــرتـو مهــرت
ثمرش نیست به جز آتش و خسران و ندامت
                            بـا ولای تـو قیامت اگر آغاز نگردد
                            تا خدایی خدا باب جنان باز نگردد

نـه فقـط خلق جهان، خـالق اکبـر به تو نازد
نـه رسـولان خـدا، شخـص پیمبـر به تو نازد
روز محشر که به سوی تو بـود چشـم نبیّین
بیشتـر از همگـان احمـد و حیـدر به تو نازد
همسـر شیـر خـدا! شیـر تـویی شیر خـدا را
کــوثـر ختــم رســل! سـوره کوثر به تو نازد
مـریم مــادری و مــام دو عیسـا و دو مریم
آری آری؛ پسـر و مــادر و دختر بـه تـو نازد
                 جلوه حُسن ازل کیست؟ به ذات ازلی! تو
                 رکن ارکان خدا کیست؟ علی، رکن علی تو

ای عیـان از حـرم مخفـی تـو، اشـک غـم تو
جـگـر سـوختــه شیعـــه، چــراغ حـرم تو
قلب تو خون شد و جوشید ز چشم حَسنِینت
تــا چهـل سـال علـی آب شـد از عمـر کم تو
چـاه غم هـای علی، سینه مجـروح تو، مـادر!
ســرو بشکستـه بــاغ نبــوی قـــدّ خـم تو
خصـم بر مصحـف زیبـای رخت کرد جسارت
عـوض آنکـه زنـد بـوسـه به خاک قـدم تــو
                  آنچه با روی تو شد با گل رخسار نبی شد
                  نه به رخسـار که بـا چشم گهربار نبی شد

ز حرامی صفتــان خـون جگر گشـت حلالت
درِ آتــش زده و آتـشِ در، سوخت بـه حالت
حـامـی شیـر خـدا گشتـی و از جـانـب امت
زخـم گــل میـــخِ درِ سوختـه گـردید مدالت
دست بشکسته ات از دامن حیدر که جـدا شد
بـود چشمـی سوی سلمان و نگاهی بـه بلالت
ای پـرستـوی علـی اذن بــده کــز تـو بپرسم
با چه جرمی به قفس ریخت، تمام پر و بالت؟
                         نخل امّیـد علـی از تو بر و برگ ندیدم
                        دیده ام پیر، ولی پیر جوان مرگ ندیدم

شیعه تـا چنـد غـریبـانه به رخ اشک ببارد؟
شیعه دور حــرمـت جــرأت فـریـاد ندارد
شیعه شمـع حـرمت گشتـه، مزار تو ندیده
شیعه ســوز جگـر از شمع شب تـار تو دارد
شیعه آنقـدر غـریب است کـه حتـی نتواند
صــورت خـویش به دیـوار بقیعـت بگذارد
شیعه را دسـت ولای تـو نگـه داشتـه ورنه
چـون قدم بر سر خاک تو نهد جان بسپارد
                  ای سرشک غمت از روز ازل در گل "میثم"
                 حرم گم شده تو است همیشه دل "میثم"

صدف نبوت 2- غلامرضا سازگار
تاریخ ارسال : یکشنبه 6 اردیبهشت 1388
آخرین بازدید : سه شنبه 30 بهمن 1397
تعداد بازدید کننده : 1534
دفعات مشاهده : 1635
» ارسال نظرات
متن پیام : *
نام :
تصویر امنیتی :
 
 
 

مدح حضرت فاطمه زهرا(سلام الله علیها)/ استاد غلامرضا سازگار

سرود ولادت حضرت فاطمه زهرا(سلام الله علیها)

آلبوم صوتی مادرانه / اجرا: سید محمد سادات اخوی

قال رسول الله صلی الله علیه وآله

گناه‌کارترین فرد در عرفات کسی است که از آن جا بازگردد در حالی که گمان می‌برد آمرزیده نخواهد شد.

(بحارالانوار:جلد 99،صفحه 248)

مسئله روز

مسئله : اگر برای مسح، رطوبتی در کف دست نمانده باشد نمی‌تواند دست را با آب خارج، تر کند، بلکه (آقای سیستانی:... باید از ریش خود رطوبت بگیرد و با آن مسح نماید و گرفتن رطوبت از غیر ریش و مسح نمودن با آن محل اشکال است.) باید از اعضای دیگر وضو رطوبت بگیرد و با آن مسح نماید.

(آقای بهجت:... بنابر احتیاط باید اول از تری موی ریش و ابرو کمک بگیرد و اگر در آنها تری نبود از دست‌ها رطوبت می‌گیرد.)

آیت‌الله مکارم: اگر رطوبت کف دست خشک شود می‌تواند از اعضای دیگر وضو رطوبت بگیرد با آن مسح کند، ولی از آب خارج جایز نیست و اگر فقط به اندازۀ مسح سر رطوبت دارد سر را با همان رطوبت مسح کند برای مسح پاها از اعضای دیگر، رطوبت بگیرد.

 (توضیح‌المسائل‌مراجع،مسأله 257)

اینستاگرام

پنل کاربری

کلیه حقوق مادی و معنوی مطالب متعلق به موسسه هنر و ادبیات هلال می باشد
طراحی و برنامه نویسی گروه فاواتک