در مدح حضرت زهرا سلام الله علیها

کیستـی تـو؟ صـدف گـوهر مکنون خدایی
دختـر احمـدی و مــادر مصبـــاح هـــدایی
نـه همیـن امّ ابیهـــایی و نـــامـوس الهی
همســر حیــدری و مـــادر کــل شهدایی
بشـری و همـه جـا کـار خدایی ز تو دیدم
چـه بگویم؟ کمکم کن که نگویم تو خدایی
بـه سخن ریخته از درج دهان گوهر وحیت
بــه نگـــه زنـــگ ز آیینــۀ دل هـــا بـزدایی
                در تمـاشـای رخـت حُسن خدا دید محمد
                دست تو دست خدا بود که بوسید محمد

لالــۀ گلبـن وحـی استـی و دل، بــاغ و بهـــارت
گشتـه در ارض و سمـا، هـر ملـکی مرغ هَزارت
شـده گـم در حـــرم گمشــده ات شهــر مدینه
نـه مدینـه، کـه همـه عالم هستی ست مزارت
عرش و فرشند و سماوات همه سفره احسان
خلق مهمان سر این سفره، به هر لیل و نهارت
گـل لبخنـد کنـد هـدیـه ز هـر شعلـه بـه اهلش
گــر بـــه دوزخ فتــد ای مـــادر ســادات! گـذارت
                بــاغ خلــد آبــرو از خـاک سـر کوی تو دارد
                نه تو را بوی جنان است، جنان بوی تو دارد

خــانـه کــوچـک خشــت و گـــل تــو کعبه آدم
حـجــــره ات قبـلـــه ارواح رســـــولان مـکــــرّم
چـــادر خـــاکی تـــو خــوب تــر از پــرده کعبــه
دامـن عصمـت تــو پــاک تــر از پـــاکـی مــریـم
اولیـن شخص همـه عـالم خلقـت بـه حضـورت
خیـزد از جـای و بـه تعظیم کند قامت خود خم
بـه ملائـک، بـه نبیّین، بـه رســولان، بـه محمد
به همه دوستی ات واجب، حتی به علی هم
                 تویی آن روح که در بین دو پهلوی رسولی
                 تـو بتولی، تــو بتولی، تــو بتولی، تـو بتولی

در نمــازت چــو ز لــب نــالـــه العفــو بــر آید
این عجب نیست که محراب بـه فـریاد درآید
گهـی از ذوق شود زنده گه از شوق بمیـرد
بــه تمـاشـای نمــاز تــو چــو مـرغ سحر آید
مـــادر دهـــر نـزاید چــو تــو ای دختـر احمد
مگـــر آن روز کـــه میــلاد رســولی دگـر آید
که شنیده است وکه دیده است که یک دخت پیمبر
کفــو حیـــدر شــود و مــــــادر پیغـامبـــر آید
              آری آری سخــن امّ ابیهـــاســــت گـــواهــم
             همچو آیینه به این طرفه حدیث است، نگاهم

حُسـن پـوشیده ات از چشـم خـــدا دل برباید
پلـک چشمـت بـه محمـد در رحمـت بگشــاید
گــریـه ات غـرق کند در یَم رحمت دو جهان را
خنـده ات زنــگ مـــلال از دل حیـــدر بــــزداید
بـه خداونـد تعـــالی، بــه محمـد، کـه علـی را
«بخت باز آید از آن در که یکی چون تو در آید»
گو شـود وصـف تـو بـر حضــرت جبــریل محـوّل
چه بگوید؟ چـه بخواند؟ چه بیارد؟ چه سراید؟
                 گر چه یک عمر فشاندم گهر مدح به پایت
                 چه بگویم کـه پـدر گفت: "پـدر باد فدایت!"

نــــور از روز ازل خـلـــق شـــد از جلـــوه رویــت
حـور پیوستـه بــرد سجـده بـه خـاک سر کویت
همـه اعضـات بـود آیـه، تـو خـود مصحـف نــوری
غرق در بوسه احمد شده دست و سر و رویت
پــدرت احمــد و شـویت علــی و مـــام خدیجـه
همــه عـــالم بــه فــدای تو و اُم و اَب و شویت
عجبـی نیـست خـداونـد بــه فـــردای قیــــامت
کــه ببخشـد همـه را بـر سـر یـک تـــار ز مویت
                     ملک و جنّ و بشر وصف تو گفتن نتواند
                     هیـچ کس غیر خدا قدر شب قدر نداند

ای رخــت کــوکـب تــابنده اقبـــــال محمد
رکــن تــوحیدی و بــال علـی و بـال محمد
خــانـه ات غــار حــرا بعثتت اسلام دوباره
خطبــه ات نیـــز غـــدیـر دگـــــر آل محمـد
چارده قرن زمان می گذرد، تا صف محشر
بـا تجـلّای تــو هـر سـال بـود، سال محمد
از تـو جـاری است به دریای زمان نور نبوت
در تــو پیـداست همه عزت و اجلال محمد
                   تــو خداونـد کـلامی ز خـداوند، سـلامت
                   که خروشیدی و گردید علی محو کلامت

بی قیـــام تـــو قیـــامـت نشـــــود روز قیـامت
افتـد آن روز بــه خــاکت ملــک عفـو و کرامت
تـو بـه فـرمان خـدا می کنـی آن روز خــدایی
تــو همـانند امـــامـت، کنــــی آن روز امــامت
ملــک العـرش کنـد دیــدۀ خود فرش قدم ها
جبــرئیلت پـــی تعظیــم بــر افــراشته قــامت
طـاعت خلــق نبــاشـد اگـــر از پــرتـو مهــرت
ثمرش نیست به جز آتش و خسران و ندامت
                            بــا ولای تـو قیامت اگر آغاز نگردد
                            تا خدایی خدا باب جنان باز نگردد

نـه فقـط خلق جهان، خالق اکبر به تو نازد
نـه رسـولان خـدا، شخـص پیمبر به تو نازد
روز محشر که به سوی تو بود چشم نبیّین
بیشتـر از همگـان احمـد و حیـدر به تو نازد
همسـر شیـر خدا! شیر تویی شیر خدا را
کــوثـر ختــم رســل! سـوره کوثر به تو نازد
مـریم مــادری و مــام دو عیسـا و دو مریم
آری آری؛ پسـر و مــادر و دختـر بـه تـو نازد
                 جلـوه حُسـن ازل کیست؟ به ذات ازلی! تو
                 رکن ارکان خدا کیست؟ علی، رکن علی تو

ای عیـــان از حــرم مخفـی تــو، اشـک غم تو
جـگـــر سـوختـــه شیعـــه، چــــراغ حــــرم تو
قلب تو خون شد و جوشید ز چشم حَسنِینت
تــا چهــل ســال علـی آب شـد از عمر کم تو
چـاه غم هـای علـی، سینـه مجروح تو، مادر!
سـرو بشکستـه بــــاغ نبــــوی قـــدّ خـــم تــو
خصــم بـر مصحـف زیبــای رخـت کرد جسارت
عـــوض آنکــه زنــد بـوسـه بـه خـاک قـدم تــو
                  آنچه با روی تو شد با گل رخسار نبی شد
                  نه به رخسـار که با چشم گهربار نبی شد

ز حـــرامی صفتــان خــون جگــر گشـت حلالت
درِ آتـــش زده و آتــشِ در، ســـوخت بــه حالت
حــامـی شیــر خـــدا گشتــی و از جـانب امت
زخـــم گـــل میـــخِ درِ ســوختـه گــردید مدالت
دست بشکسته ات از دامن حیدر که جدا شد
بـود چشمـی سوی سلمان و نگاهی به بلالت
ای پـرستـوی علــی اذن بـــده کــز تــو بپـرسم
بـا چـه جرمی به قفس ریخت، تمام پر و بالت؟
                         نخـل امّیـد علـی از تو بر و برگ ندیدم
                        دیده ام پیر، ولی پیر جوان مرگ ندیدم

شیعه تـا چنـد غـریبـانـه به رخ اشک ببارد؟
شیعه دور حـــرمـت جــــــرأت فــریـاد ندارد
شیعه شمـع حـرمت گشتـه، مزار تو ندیده
شیعه ســوز جگـر از شمع شب تار تو دارد
شیعه آنقـدر غـریـب است کـه حتـی نتواند
صــورت خــویش بـــه دیـــوار بقیعـت بگـذارد
شیعه را دسـت ولای تـو نگــه داشتـه ورنه
چـون قـدم بر سر خاک تو نهد جان بسپارد
                  ای سرشک غمت از روز ازل در گل "میثم"
                 حرم گم شده تو است همیشه دل "میثم"

"صدف نبوت 2"- حاج غلامرضا سازگار
تاریخ ارسال : یکشنبه 6 اردیبهشت 1388
آخرین بازدید : سه شنبه 29 آبان 1397
تعداد بازدید کننده : 1357
دفعات مشاهده : 1390
» ارسال نظرات
متن پیام : *
نام :
تصویر امنیتی :
 
 
 

آلبوم صوتی 12؛ عرض ارادت شاعران به حضرت امام زمان(عجل الله تعالی فرجه الشریف)

آلبوم شیرین یاد/ویژه ولادت پیامبر اکرم(صلی الله علیه و آله و سلم)

قال رسول الله صلی الله علیه وآله

گناه‌کارترین فرد در عرفات کسی است که از آن جا بازگردد در حالی که گمان می‌برد آمرزیده نخواهد شد.

(بحارالانوار:جلد 99،صفحه 248)

مسئله روز

مسئله : اگر برای مسح، رطوبتی در کف دست نمانده باشد نمی‌تواند دست را با آب خارج، تر کند، بلکه (آقای سیستانی:... باید از ریش خود رطوبت بگیرد و با آن مسح نماید و گرفتن رطوبت از غیر ریش و مسح نمودن با آن محل اشکال است.) باید از اعضای دیگر وضو رطوبت بگیرد و با آن مسح نماید.

(آقای بهجت:... بنابر احتیاط باید اول از تری موی ریش و ابرو کمک بگیرد و اگر در آنها تری نبود از دست‌ها رطوبت می‌گیرد.)

آیت‌الله مکارم: اگر رطوبت کف دست خشک شود می‌تواند از اعضای دیگر وضو رطوبت بگیرد با آن مسح کند، ولی از آب خارج جایز نیست و اگر فقط به اندازۀ مسح سر رطوبت دارد سر را با همان رطوبت مسح کند برای مسح پاها از اعضای دیگر، رطوبت بگیرد.

 (توضیح‌المسائل‌مراجع،مسأله 257)

اینستاگرام

پنل کاربری

کلیه حقوق مادی و معنوی مطالب متعلق به موسسه هنر و ادبیات هلال می باشد
طراحی و برنامه نویسی گروه فاواتک