موسسه هنر و ادبیات هلال

مصیبت اربعین

بـــاز آوای جـــرس بـــر جگــرم آتش زد
اشک آتش شد و برچشم ترم آتش زد
نـــاله آتش شد و بر برگ و برم آتش زد
ســوز دل بیش تــر از پیش ترم آتش زد
                              پاره های دلم از چشم تر آید بیرون
                              وز نیستــــان وجودم شرر آید بیرون

دوستان با من و دل ناله و فریاد کنید
آه را بــا نفـس از حبـس دل آزاد کنید
اربعیـن آمـــده تـــا از شهــدا یاد کنید
گــریه بـر زخـم تن حضرت سجاد کنید
                   مرغ دل زد به سوی شهر شهیدان پر و بال
                    پیــــش تـــــا از حــــرم الله کنیــم استقبـال

جـــابر ایـن جـا حـــرم محتــرم خون خداست
هــر طــرف سیـر کنی جلوة مصباح هداست
غســل از خـون جگـر کن که مزار شهداست
سر ودست است که ازپیکر صدپاره جداست
                             پیـرهن پاره کن و جامة احرام بپوش
                            اشک ریزان به طواف حرم الله بکوش

جـــابرا هـــم چــو ملـک پر بگشا بال بزن
نــاله بـــا ســـــوز درون علـــــی و آل بزن
بــر ســر و سینـۀ خود در همه احوال بزن
خم شووسجده کن وبوسه به گودال بزن
                     چهره بگذار به خاکی که دهد بوی حسین
                     ریختـه بر روی آن خون ز سر و روی حسین

جابرا اشک فشان ناله بزن زمزمه کن
گریه بـا فـاطمه از داغ بنی فاطمه کن
در حــریم پسـر فاطمه یاد از همه کن
روی از گوشة گودال سوی علقمه کن
                         اشــک جـاری به رخ از دیدة دریایی کن
                         دست سقا ز تن افتاده، تو سقایی کن

گوش کـن بانگ جرس از دل صحرا آید
ناله ای سخت جگر سوز و غم افزا آید
پیشبــــــاز اســــــرا دختــــر زهــرا آید
بــــه گمــــــانـم ز سفــر زینب کبرا آید
                               حرمی روی به بین الحرمین آوردند
                               از سفر نالة ای وای حسین آوردند

بلبلان آمده گل ها همه پرپر گشتند
حــــرم الله دوبــاره به حرم برگشتند
زائـــر پیکـــر صد پارة بی سر گشتند
همگـی دور مــزار علـی اکبر گشتند
                       گـــــودی قتلگــــه و علقمـه را می دیدند
                       هرطرف اشک فشان فاطمه رامی دیدند

آب بــر سینۀ خـــود دیـــد چــو تصویر رباب
عرق شرم شد و سوخت از شرم شد آب
جگـــر بحــــر ز ســـوز جگرش گشت کباب
شیــر در سینــه مادر، علی اصغر در خواب
                     یــــاد شش مـــاهه و گهـوارۀ او می افتاد
                     به دو دستش حرکت های خیالی می داد

نفـس دخـت علــی شعلـۀ مـــاتم می شد
قــامت خـم شـده اش بار دگر خم می شد
تـــاب می داد ز کـــف طاقت او کم می شد
پیش چشمش تن صد پاره مجسم می شد
                          حنجر غرقه به خون در نظرش می آمد
                          یـــادش از بوسة جد و پدرش می آمد

بــاز هــم داغ روی داغ مکــرر می دید
بــاغ آتـــش زده و لالـۀ پـــرپـر می دید
لحظه لحظه تن صدچاک برادر می دید
فـرق بشکستـۀ عبـاس دلاور می دید
                          رژه می رفت مصائب همه پیش نظرش
                          داغ ها بـــود که شد تازه درون جگرش

گـــریه آزاد شــده بغـض گلو را بسته
کرده فریاد درون حنجره ها را خسته
داغـــداران همــه فـریـاد زنند آهسته
ذکـــرشـان یـــا ابتـــا یــا ابتا پیوسته
                               اشک اطفال دل فاطمه را آتش زد
                               گــریۀ زینب کبــری همه را آتش زد

گفت ای همـدمم از لحظــۀ میلاد حسین
ای سلامم بـه جــراحـات تنت باد حسین
ازهمان روز که چشمم به تو افتاد حسین
آتـــش عشـق تــو زد بر جگرم باد حسین
                        مـن و تـــو در بغـــل فـاطمه با هم بودیم
                       همدم و یار به هر شادی و هر غم بودیم

حال برگو چه شد ازخویش جدایم کردی
در بیــــابـان بـــلا بـــرده رهــــایــم کردی
گــــاه در گــــوشۀ گــــودال دعایم کردی
گـــاه بـــر نــوک سنــان گریه برایم کردی
                          چشمم افتاد سر نیزه به اشک بصرت
                          جگــرم پاره شد از خواندن قرآن سرت

کثــرت داغ ســراپـا تـب و تــابم کرده
خون دل سرزده از دیده خضابم کرده
سخنـی گوی که هجران تو آبم کرده
چهـــره بنمـای که داغ تو کبابم کرده
                             بـر سر خاک تو از اشک گلاب آوردم
                            گرچه خود آب شدم بهر تو آب آوردم

روزها هر چه زمان می گذرد روز تواند
ظالمــان تـــا ابـد الدهر سیه روز تواند
اهـــل بیت تـــو همه لشکر پیروز تواند
کــه پیــــام آور فــریاد ستم سوز تواند
                      سرکشان یکسره گشتند حقیر تو حسین
                      شـــام شــد پایگــه طفل صغیر تو حسین

دشمنان از سر کویت به شتابم بردند 
بعد کــوفه به سوی شام خرابم بردند
به اسارت نـه که با رنج و عذابم بردند
بـــا ســـر پــاک تو در بزم شرابم بردند
                           شــام را سخت تـر از کرببلا می دیدم
                          سر خونین تو در طشت طلا می دیدم

شــامیان روز ورودم همگی خندیدند
سر هر کوچه به دور سر تو رقصیدند
عیـد بگــرفته همه جامة نو پوشیدند
لیــک بــا زلــزلۀ خطبـۀ مــن لــرزیدند
                           گرچه باران بلا ریخت به جانم در شام
                           کــار شمشیر علی کرد زبانم در شام

گرچه این بار به دوش همگان سنگین بود
آنچـــه گفتیـــم و شنیـــدیم بـرای دین بود
و آنچه پنداشت عدو تلخ به ما شیرین بود 
ارث مـــا بـــود شهـادت، شرف ما این بود
                        "میثم" ابیات تو چون شعلة ظالم سوزند
                        تـــا خـــدایی خـــدا حـــزب خــدا پیروزند
تاریخ ارسال : چهار شنبه 11 دی 1387
آخرین بازدید : سه شنبه 1 آبان 1397
تعداد بازدید کننده : 2179
دفعات مشاهده : 2282
» ارسال نظرات
متن پیام : *
نام :
تصویر امنیتی :
 
 
 

قطعه داغ تازه ویژه اربعین حسینی

قال رسول الله صلی الله علیه وآله

گناه‌کارترین فرد در عرفات کسی است که از آن جا بازگردد در حالی که گمان می‌برد آمرزیده نخواهد شد.

(بحارالانوار:جلد 99،صفحه 248)

مسئله روز

مسئله : اگر برای مسح، رطوبتی در کف دست نمانده باشد نمی‌تواند دست را با آب خارج، تر کند، بلکه (آقای سیستانی:... باید از ریش خود رطوبت بگیرد و با آن مسح نماید و گرفتن رطوبت از غیر ریش و مسح نمودن با آن محل اشکال است.) باید از اعضای دیگر وضو رطوبت بگیرد و با آن مسح نماید.

(آقای بهجت:... بنابر احتیاط باید اول از تری موی ریش و ابرو کمک بگیرد و اگر در آنها تری نبود از دست‌ها رطوبت می‌گیرد.)

آیت‌الله مکارم: اگر رطوبت کف دست خشک شود می‌تواند از اعضای دیگر وضو رطوبت بگیرد با آن مسح کند، ولی از آب خارج جایز نیست و اگر فقط به اندازۀ مسح سر رطوبت دارد سر را با همان رطوبت مسح کند برای مسح پاها از اعضای دیگر، رطوبت بگیرد.

 (توضیح‌المسائل‌مراجع،مسأله 257)

اینستاگرام

پنل کاربری

کلیه حقوق مادی و معنوی مطالب متعلق به موسسه هنر و ادبیات هلال می باشد
طراحی و برنامه نویسی گروه فاواتک