مِن الغریب اِلی الحبیب

شنیـــدم کـــه مــــولای اهــــل ولا     چـــو زد خیمـــــه در وادی کـــربـلا
چــو گـــردید در بین دشمـن غریب     یکــی نـــامـه بنـــوشت بهـر حبیب
کــه ای پیـــر از پــای تــا سـر وفــا     محبـت گــرفتــــه ز نـــامـت صفــــا
بـــود ایـــن پیـــام از حسین غـریب     کـــه بنـوشتـه از کــربـلا بــر حبیب
حبیبی که عشق است مطلوب تو     کجـــایی غــریب است محبــوب تو
اگــر یـــــار و غمخـــوار مـــایی بیــا     اگـــر عــــاشــق کــــربـلایـی بیـــا
بیــا تــا کـه صـــورت کنی لاله گون     بیــا تـا کـه خــود را بشویی ز خون
ز یـــاران آن شهــــریــــار غـــــریـب     یکـــی بـــرد ایـن نــامه را بر حبیب
بـــدو گفـت: کـی پیـــر پـاکیزه رای     ســلامت رســانـده ولــی خـــدای
کــه ای بــــوده از کـــودکی یـار ما     بــه هنــگــــام پیــــری طــرفـدار ما
حبیبــی بیــــا تـــــا ولایـــی شـوی     بـــه همــــراه مـــا کـربلایی شوی
بیــا تـا کـه چــون شمـع آبـت کنـم     اگـــــر ذره ای، آفـتـــــابــت کنــــم
حبیبـــی، حبیبــــی، حبیبی، حبیب     تـــو را کـــرده دعـــوت امـام غریب
بیـــا روز غـــربـت مــــرا یــــار بــاش     بـــــه آل پیـمبـــر طـــــــرفدار باش
حبیـب آن زمـــان داشتـی میهمـان     ز فـــامیل و خیـــل عمـــو زادگـــان
بــه آنان چنین گفت آن خوش سیر     کـــه مـن پیــر و فرتوت گشتم دگر
چگــــونـه بـــدیـن پیـــــری و ابـتـــلا     ز کـــــوفــه روم جـــــانـب کـــــربلا
چــو شـد خــانه خلوت عیال حبیب     بــدو گفـت: کـی پیـر محنت نصیب
مـــرا رفتـــه از تـــن قـــرار و شکیب     چـــه گــویی جواب حسین غریب؟
حبیبش چنیــن گفت: کای پاک زن!     نیـــاید دگـــــر قهـــرمـــانـی ز مـن
چــه بهتـر کـه بنشینـم انــدر ســرا     کنـــاری بجــــویم از ایـــــن مــاجرا
بـــرآشفت یـــک بــــاره آن پیـــر زن     کــه دیگـــر دم از مـرد و مردی نزن
چــرا سـاکتی؟ ای بــه غـم مبتـلا!     امــامت غــــریـب است در کــــربلا
تــو که دست بر روی هم می نهی     قیــامت بـه زهرا چه پاسخ دهی؟
بـه رخ گشت جاری سرشک حبیب     به زن گفت:ای داده از کف شکیب
الا ای بـــه شــادی و غـــم یـار من     همــه عمـــر دلـــدار و غمخوار من
محــب و طـــــرفـــــدار آل رســــول     عـــزیــــز حبیــب و کنیـــــز بتـــــول
اگـــر مـن شــوم کشتـه در کــربـلا     تـــو تنهــا شـوی ای بــه غم مبتلا
بـــه پــــاسـخ بگـفت آن زن بـــاوفـا     کـــه ای پیــــر از پــای تـا سر صفا
حبیبــی بـــه حـــق خـــدا حــاضرم     کـــه گـــردد غـذا خـون خاکسترم
ولــی نیستـــم حـاضر ای جان پاک     که جسم امامم شود نقش خاک
حبیبـش بگـفت: آفــــرین بــر تو زن!     که بودی وهستی حسینی چومن
اگـــر پــــاره پـــاره شــــود پیــکــرم     دو صـد بـــار گیــرنــد تـن از ســرم
نگـــــردم دمـــی از امـــامـم جــــدا     روم کــــربلا تـــا کنـــم جـــان فــدا
شهـــادت ز من برده صبر و شکیب     حبیبـــم، حبیبـــم، حبیبـــم، حبیب
ســلام خــدا بــر وفـای حبیب
شود جان "میثم" فدای حبیب
تاریخ ارسال : سه شنبه 10 دی 1387
آخرین بازدید : شنبه 4 خرداد 1398
تعداد بازدید کننده : 1500
دفعات مشاهده : 1529
» ارسال نظرات
متن پیام : *
نام :
تصویر امنیتی :
 
 
 

مناجات ماه رمضان

سرود میلاد امام حسن مجتبی علیه السلام

نوحه شهادت حضرت علی علیه السلام

قال رسول الله صل الله علیه واله و سلّم

آگاه باشید هر کس علی را دوست داشته باشد خداوند حکمت را در قلب او، و راستی و درستی را بر زبان او جاری سازد و درهای رحمت خود را برای او باز کند.

(البحار: جلد 27، صفحۀ 89،114)

مسئله روز

مسئله : اگر برای مسح، رطوبتی در کف دست نمانده باشد نمی‌تواند دست را با آب خارج، تر کند، بلکه (آقای سیستانی:... باید از ریش خود رطوبت بگیرد و با آن مسح نماید و گرفتن رطوبت از غیر ریش و مسح نمودن با آن محل اشکال است.) باید از اعضای دیگر وضو رطوبت بگیرد و با آن مسح نماید.

(آقای بهجت:... بنابر احتیاط باید اول از تری موی ریش و ابرو کمک بگیرد و اگر در آنها تری نبود از دست‌ها رطوبت می‌گیرد.)

آیت‌الله مکارم: اگر رطوبت کف دست خشک شود می‌تواند از اعضای دیگر وضو رطوبت بگیرد با آن مسح کند، ولی از آب خارج جایز نیست و اگر فقط به اندازۀ مسح سر رطوبت دارد سر را با همان رطوبت مسح کند برای مسح پاها از اعضای دیگر، رطوبت بگیرد.

 (توضیح‌المسائل‌مراجع،مسأله 257)

اینستاگرام

پنل کاربری

کلیه حقوق مادی و معنوی مطالب متعلق به موسسه هنر و ادبیات هلال می باشد
طراحی و برنامه نویسی گروه فاواتک